11 Ağustos 2017 Cuma

Bir Takım Tezatlıklar Silsilesi

Hem herkesin okuduğu hemde yalnız hissettiren bir yerde yazmak tuhaf.
Böyle kendi kendime konuşuyormuşum gibi hissediyorum, sanki bu iç sesimmiş gibi.
Ama işin aslı böyle değil tabii ki.
Tanıdık tanımadık bir çok kişiye ulaşıyorum ve bu duruma hala pek alışabildiğim söylenemez, burası benim iç dünyama benziyor, biraz melankolik, biraz neşeli, biraz alışılmadık, biraz sıradan.

Sözlü iletişimi zayıf biri olsam da yazmak her zaman çok rahatlatıcı.
Duygu ve düşüncelerini detaylıca tasvir etmek, sesli bir şekilde 2-3 kelam etmekten daha tatmin edici.
Ama bazen konuşmak istiyorum.
Kendimi anlatmak, anlaşılmak istiyorum.
Ama tabii tek konuşan, anlatan olmak duvara konuşmaktan farksız.
İşitmek istiyorum.
Bazen insanların tek ihtiyacı bu oluyor.
Su gibi, ekmek gibi bir şey bu.
İnsanın ruhunu kurutuyor sessizlik.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder